Stelletje asociale primaten!

Dat sommige mensen nu eenmaal geen fatsoen hebben,blijkt hier maar weer uit. Het is half acht in de morgen op goede vrijdag, iedereen slaapt nog, maar wordt op zeer brute wijze gewekt ,namelijkdoor een ongelovelijk kabaal van penetrerende verschrikkelijke boren in onze aangrenzende muren. Als eerste vraag ik mij af waar die tullbanden het lef vandaan halen om des morgens om half acht te beginnen met heftig lawaai maken en ten tweede vraag ik mij af waar het fatsoen gebleven is om even aan te kondigen dat zij de hele dag lawaai zullen maken en pas op zullen houden als hun huis omgebouwd is tot een moskee, aldus meneer met de groene tulband. Ik ben nu in zo'n half slaperige toestand, dat ik die mensen het liefst een boor in hun hoofd wil steken, zodat ze de pijn voelen die de geluidsgolven in mijn hoofd aanrichten, zodat ze begrijpen dat wij fatsoenlijke mensen niet om half acht beginnen met het afbreken van een huis en dat ze door hebben dat ze maar beter kunnen verhuizen,want het komt nu nooit meer goed natuurlijk! Nooit zullen ze mijn respect verdienen, het is over, de zogenaamd eerste indruk van die malloten is een agressieve tulband die je early in the morning uit je droom komt halen en je naar het leven staat met angstige geluiden. Ik zeg veroordeeld tot levenslang boren in een muur die nooit doorboord raakt op een onbewoond eiland waar ze zich gemakkelijk van kant kunnen maken als ze er niet meer tegen kunnen. Beetje inlevingsvermogen moeten ze kweken, stelletje asociale primaten.

Wiskundige depressie

Ik heb mij zojuist in een wiskundige depressie gestort. In de hoop mijn 4.6 voor meetkunde op te kunnen halen met deze laatste herkans. In plaats van morgen vrij te zijn, moet ik mij helaas op schoolgebied begeven en mijn hersens kraken , de twee langste uren van mijn leven zullen het worden. Ik zal daarna veel stenen nodig hebben om de ramen bij onze wiskunde leraar ,tevens omhoog gekrabbelde coordinator, in te gooien. Wens mij succes, hij heeft vast een heel wiskundig huis, de ramen zijn vast zo geplaatst dat je er geen stenen tegenaan kunt gooien. Of het zijn illusies, die ramen. Ze zijn er niet echt, of ze hebben misschien wel de vorm van een trapezium, je weet wel, zo'n wiskundig figuur. Volgens mij is er gemiddeld niemand die wiskunde leuk vind. En natuurlijk hebben we het uitschot van de maatschappij, maar daar wil ik het niet over hebben, gatverdamme die nerds die de hele dag achter hun computer zitten zijn echt een gevaar voor de samenleving! Hmm.. Misschien moet ik later maar zo'n crimineel trouwen, dan weet ik tenminste zeker dat mijn kinderen een gezond trauma oplopen en niet huilend met een 3.1 voor wiskunde thuiskomen. Die bril moeten ze dan maar op de koop toenemen, of ik verschaf hen lensen, gekleurd, zodat mijn kinderen de mooiste ogen van de school zouden hebben. Zo blauw als de oceaan, of zo bruin als een oude banaan of zo groen als dat spul uit je neus. Nou ik zie wel, voor ik kan praten over nageslacht, moet ik eerst morgenochtend maar overleven. Duimen jullie voor me... Of bidden dat mag ook. Het liefst allebei enne doe een goed woordje voor me bij god dat kan ik denk wel gebruiken.
liefsch
Ellen

Heb de Lente lief

De lente in je buik.

Het is weer bijna lente en dat kan maar bijna een ding betekenen: fluitende vogeltjes, bloeiende bloemen en groeiende liefde. Van parende konijntjes tot zoenende stelletjes in de gang, De liefde is overal en zal vanaf nu alleen nog maar toenemen, want met het komen van de lente vult de buik zich met vlinders en de vlinders zich met eitjes. De lente brengt liefde en nageslacht.

Het aantal stelletjes neemt in de lente schrikbarend toe. Naast het overwinterde stelletje bij de verwarming staan nu nog meer stelletjes in de school. Op elke hoek, op elk stiekem plaatsje, bij elke kapstok klampen ze elkaar vast en schreeuwen ze het uit IK HOU VAN JE, voor altijd, voor deze lente, voor een minuut. De passie spat er vanaf! Helaas ook, breken deze verankerde hartjes met de zelfde snelheid als dat zij gevormd waren. Als de lente voorbij is, zie je bijna geen van de tortelduifjes meer terug. “ We pasten toch niet zo goed bij elkaar.’’ Is de verklaring. ‘’Het was de lente,‘’zeg ik dan.

De aantrekkingskracht lijkt groter dan ooit. Soms is het echt niet te begrijpen wat de twee geliefden (of drie, je weet het niet) in elkaar zien. Als niet het uiterlijk eruit springt, moet het toch iets aan de binnenkant zijn, maar de Nobelprijs voor vriendelijkheid lijken ze ook niet te verdienen. De liefde is iets raars, het is een chemisch proces waar je weinig aan kunt veranderen. Blijkbaar spelen ook nog andere factoren buiten uiterlijk en innerlijk mee. Zo schijnt dat de lichaamsgeur van mensen met elkaar kunnen matchen, of dat men valt op uiterlijke kenmerken die niet direct opvallen,zoals bijvoorbeeld een breed bekken dat staat voor extra vruchtbaarheid. Waarschijnlijk brengt de lente een speciaal stofje met zich mee dat een ieders huis binnendringt en iedereen placht gelukkig te maken. Houdt ramen en deuren gesloten als je niet wenst verliefd te worden.

Eigenlijk zijn wij mensen maar veredelde apen die een samenleving hebben opgezet om hun dierlijke eigenschappen zo ver mogelijk te verbergen. Kunnen dieren elkaar neerschieten met de meest ingenieuze shotguns? Neen precies, wij zijn dus geen dieren maar schepsels van een hoger niveau.Alleen weet men niet zo goed de voortplantingsdrift te verbergen. Waar een vlinder in het voorjaar uit blind-daten gaat, is de mens het hele jaar bezig met scoren en versieren. De voortplanting van de mens is niet aan tijd gebonden. ‘’Hoe meer op een avond hoe beter,’’ roept een uit de kluiten gewassen mannelijke bacardi-slet triomfantelijk elke zaterdagavond in de kroeg.

Daar wij meer baltsgedrag vertonen en heel de samenleving eigenlijk om seks lijkt te gaan, zijn wij vreselijk lastig. Een dier maakt het niet uit wie of wat hij bevrucht, een vrouwtje is een vrouwtje. Het mannetje gaat twintig vrouwtjes af en het vrouwtje vervult netjes haar taak, namelijk het dragen en het baren van een nageslacht.. Geen bodylotion en geen antirimpel-crème, hoe oud en lelijk de vrouwtjes dan ook mogen zijn, er is altijd wel een mannetje dat zijn lichaamsvocht met haar wil uitwisselen. Bij de mensen ligt dat anders, waarschijnlijk zijn wij kieskeurig geworden omdat wij het hele jaar door vozen.Wij vallen niet op de eerste en de beste voorbijganger. Daarbij maken sommige mensen het zich ontzettend moeilijk als het op relatiegebied aankomt: ‘’Bij jouw of bij mijn moeder eten eerste Kerstdag?’’ ‘’Kook jij vanavond?’’ ‘’ Haal jij onze creatie op van de crèche? ‘’
En natuurlijk hebben we onze geweldige televisie psychologen zoals Catharine Keijl en doktor Phill om onze relatieproblemen op te lossen. Wat ingewikkeld toch allemaal!

Mens of dier, het maakt niet uit. Het draait maar om een ding: De lente voelen en dit gevoel uitdragen. Ik wens mij het hele jaar lente. Lekker weer, minder problemen en veel liefde! De liefde die wij allemaal hard nodig hebben. Daar mijn harte wens waarschijnlijk nooit in vervulling zal gaan, geef ik jullie enkele wijze raad : geniet van die drie maanden in een jaar, geniet van de lente. Zoek een duifje, ga flink aan het tortellen en heb deze illusie intens lief om vervolgens drie maanden later weer single te zijn.