Spuit in mijn pootje

Ik word wakker, 6,45 am. De hele nacht ben ik half wakker geweest, of niet. Ik weet het niet meer, wel weet ik dat ik gepraat heb met een jongen en nog dacht, neen het is geen droom... maar er was niemand in mijn kamer. De oorzaak van dit waanbeeld zal al snel duidelijk worden. 7.55 am ik sta voor de spiegel mijn haar te doen als ik plots een vage flikkering zie. Even denk ik nog dat het de zon is die een vlek achterlaat op mijn netvlies, maar als snel blijkt het migraine te zijn. Ah niet vandaag, niet nu ik een schoolexamen literatuur heb, WEE MIJ ONFORTUINLIJK LOT. Snel steek in een spuit in mijn been, de branderige vloeistof kruipt door mijn vaten naar mijn hersenen. Ik voel het lopen, ik voel het branden ik voel hoe de werkzame stof uit de spuit -niks doet.. Ik moet gaan liggen, ik zie niet veel meer, alles is zwart en of flikkerig. Met het neerleggen van mijn lichaam, leg ik mij erbij neer dat ik literatuur zal moeten herkansen en dat vandaag even niks kan doen. Ik geef over,mijn ontbijt en vermoeidheid komen eruit. Mijn hoofd belandt op mijn zachte kussen en zelfs dat doet pijn, ik probeer het slaapproces van vanochtend te hervatten. Slapen is fijn.

"Who wants to live forever,
Who dares to love forever,
When love must die. "

Queen - Who wants to live forever

Voor eeuwig leven, in veel films wordt dat begeerte uitgebuit. Denk maar aan de verhalen over de eeuwige levensbron,vampieren en ander gespuis. Er vanuit gaande dat er in een verhaal misschien een verstopt verlangen van de schrijver zit, zouden we kunnen zeggen dat er mensen zijn die voor eeuwig willen leven. En voor mij de grote vraag, waarom?

Wat het leven inhoudt, is voor iedereen anders.Wel zijn er bepaalde overeenkomsten te noemen. Ieder mens kent geluk en ongeluk. En waarschijnlijk meer tegenspoed dan voorspoed, maar dat is juist wat jou maakt tot wie je bent en wat je des te gelukkiger laat voelen als de misere over is. Je moet dus eerst ongelukkig zijn om ooit gelukkig te worden en om tevreden te blijven wordt je na een tijdje weer ongelukkig zodat je niet vergeet wat je hebt. Ingewikkeld,maar in mijn ogen waar.

Stel nou dat je voor altijd leeft, zou je dan gelukkig kunnen blijven? Zou je tevreden zijn met het feit dat of iedereen om je heen sterft, of dat sommige mensen je nooit zullen verlaten (als je er dus vanuit gaat dat iedereen onsterfelijk is)?
Ook weet je niet hoe je voor eeuwig blijft, liever jong gestorven dan voor altijd met een steeds minder mooi hoofd en lichaam. Nog iets belangrijks, als niemand meer dood zou gaan, zou de wereld toch wel erg vol raken en de natuurlijke grondstoffen ernstig uitgeput raken, maarja als je toch niet dood kan, wat heeft het dan voor zin om bijvoorbeeld te eten? En daarbij het volgende punt, als je niks nodig hebt om in leven te blijven, wat maakt het leven dan leuk?

Zoals veel dingen gaat het om de kwaliteit niet om de kwantiteit. Liever een mooi leven gehad en gestorven, dan voor eeuwig lelijk en bedorven. Geniet dus van het leven en van wat je hebt. Maak je eigen geluk (want iemand anders doet het niet voor je), leef je leven om straks met een voldaan gevoel te sterven.