Sunday, October 09, 2005
Verliefd?
Wat is verliefd zijn en wanneer ben je verliefd? Voor mij een groot raadsel, ik zeg altijd dat ik te nuchter ben om verliefd te worden, maar als je er vanuit gaat dat verliefd zijn puur een chemisch proces is, dan kan zelfs een nuchter persoon er niks aandoen als hij of zij verliefd wordt. De conclusie hieruit kan dus zijn dat ik nooit echt verliefd ben geweest. Natuurlijk vind ik iemand weleens leuk leuk, maar ik heb nooit last van concentratie problemen en vliegende insecten in mijn buik. Ook ben ik het liefst rationeel ingesteld, niks gejank en gezwijmel, puur naar de feiten kijken. Maak ik kans bij hem, ja oder nein en hoe ga ik hem toch krijgen. Niks urenlang analyseren. Ik neem het meeste wat een jongen zegt of smst maar zo letterlijk en direct mogelijk. Jongens doen niet aan cryptogrammen en daarbij is het vaak onmogelijk iemand te doorgronden. De menselijke geest is zo complex dat je beter niet je hoofd erover kunt breken. En als er dan toch onduidelijkheid is, kun je beter aan desbetreffende persoon voor opheldering vragen. Nee, ik begrijp heel dat gekeutel proces om twee verliefde mensen niet. Ik vind je leuk, oh jij mij niet, geen hand vol maar een land vol. NEXT BITTE. Ik vind jou ook leuk, mooi,dansen? Wat is er nu duidelijker en simpeler dan dat? Ik begrijp wel vaker het omheengedraai van mensen niet. Ze maken alles onnodig ingewikkeld en wat is er nou fijner dan 100% duidelijkheid? Misschien dat veel mensen dat niet aan kunnen,of dat de romantische geesten onder ons het juist fijn vinden om alles zo omslachtig mogelijk te doen. Waarschijnlijk ben ik gewoon te rationeel en zie ik de lol van het verliefde gedraai niet in en laat ik dat ook bij mezelf niet toe, of ben ik gewoon nog niet een ware tegengekomen. Volgens mijn theorie is er voor iedere fase van je leven een 'ware'. Dus die van mij moet maar opschieten.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
7 comments:
Laat ik het eens uitleggen zoals ik het ervaar:
Verliefd zijn is bij mij geen keuze. Ik wordt dat vanzelf. De vraag is hoe ik ermee omga. Met enige zelfbeheersing kun je het gevoel zo lang onderdrukken dat het wegebt. Soms lukt dat niet, en wil je het ook niet. En dan heb je de poppen aan het dansen: je bent verliefd.
Hoe het komt (neurochemisch?), ik weet het niet. Ik breek er mijn hoofd ook niet over. Toch wordt ik er door beinvloed. En het gekke is dat ik dan in een toestand kom waarin dat gezwijmel me helemaal niet meer zo tegenstaat - in tegenstelling tot hoe ik 'normaal' ben. Ik probeer alleen wel om mijn omgeving er niet teveel last van te laten hebben.
Dixi.
hihi
Hehe... ik had vroeger altijd commentaar op kleffie & beffie. Daar kom ik nu ook aardig op terug :P
Ik zal het verlichtende woord wat betreft de chemische kant van verliefdheid even brengen:
Men heeft wetenschappelijk onderzoek gedaan, en is tot de conclusie gekomen dat 'het verliefde gevoel', de rush een chemisch gedoetje is. Er wordt namelijk op dat moment in je hersenen een hormoon aangemaakt waardoor je helemaal gelukzalig wordt bij de gedachte aan die ene persoon.
De 'drug' is echter vergelijkbaar met andere verslavende stoffen als cafeine en amfetamine; er treedt een gewenningseffect op. Anders gezegd: om hetzelfde gevoel te bereiken moeten je hersenen steeds meer van de stof produceren. Hoe lang dit doorgaat varieert uiteraard per persoon, maar gemiddeld kunnen de hersenen na 3 jaar de productie niet meer bijbenen, en krijg je die 'rush' niet meer. Deze kan na een bepaalde periode wel weer opnieuw komen, als het gewenningseffect weer verdwenen is.
Tegen die tijd dat die fijne hoormoontjes weer effect hebben kan de desbetreffende relatie helaas ook weer over zijn, omdat je op platonisch niveau toch niet zo bij elkaar blijkt te passen... maar als je het een beetje volhoudt kun je ook weer helemaal verliefd worden op je huidige partner.
Also...
I Hope so...
Hoi Hoi,
Ik heb eigenlijk hetzelfde. Weet niet hoe die vlinders moeten voelen in mijn buik. Mijn afwegingen om een relatie te beginnen worden dus niet over schaduwd door een flinke roze bril, maar gewoon door rationeel verstand. Merk dat sommige mensen heel snel verliefd zijn of gewoon heel vaak verliefd zijn, wel zo makkelijk.
Voel me soms wel schuldig als ik aan mijn vriendin moet vertellen dat dat bij mij simpelweg zo niet werkt.. En al zou het een chemisch proces zijn, dan werkt dat proces bij mij niet.
Mensen zeggen ook altijd dan dan heb je de ware niet ontmoet, nou dat vind ik bullshit. Wie weet hoeveel mensen ik al tegen het lijf ben gelopen in mijn 33 jarig bestaan. Dat proces werkt gewoon niet bij mij.
Ik kijk gewoon naar of ik imand leuk vind, en of ze bij me past op verschillende vlakken....
Heel onromantisch, maar sorry er is voor mij niet meer.
gr roy
Ja ik weet ook niet precies wat het is, paar jaar later (en inmiddels twee vriendjes verder...), heeft mijn ratio nog steeds de overhand. Ik kan wel verliefd zijn,maar word niet hysterisch ofzo. Ik denk dat het misschien ook een eigenschap is, ik merk dat vriendinnen die wel hysterisch verliefd kunnen zijn,op wel meer vlakken niet rationeel en erg impulsief zijn. Misschien heeft dat er iets mee te maken... en moet je bepaalde karakter eigenschappen hebben om je verstand te verliezen... Ik vind het trouwens niet onromantisch. Je kiest gewoon bewust voor iemand en je kunt daarbinnen toch best affiniteit tonen.
Post a Comment