Het leven is een zure bom..

Als ware het leven een pot zure bommen, Als ware de nasmaak van het leven net zo zuur als de vloeistof die zich samen met de augurken in de pot bevindt, zou ik mij maarliefst vier keer bedenken voor ik een gaatje in het deksel zou boren, ik ben immers niet krachtig genoeg om het deksel in 1x van de pot te verwijderen, en de zure bommen los te laten in de grote boze mensen wereld, waar ze vast en zeker hun weg vinden naar het darmkanaal van een willekeurig persoon en daar vernietigend te werk gaan. Onderschat de werking niet van een onschuldig ogend groen komkommertje, wees altijd op je hoede als er eentje naar je toe komt. Zelfde verhaal met labiele mensen, die vind je helaas niet in een pot,maar die zijn overal. Je buurman, je collega, je vriend(in). Ze zuigen de energie uit je zonder zich er schijnheilig druk over te maken, want wat maakt het uit, zij hebben je nodig, staan op instorten, liggen op het spoor en wachten tot de trein voorbij komt en ze tot stukjes rijdt, of niet? Nee, liever wachten tot jij ze van het spoor haalt en zelf haast overreden wordt door de trein. Nog altijd liever jij dan zij. En dat is wat me ongelovelijk stoort aan deze mensen, ze zijn niet echt zielig, ze lijken te lijden aan Weltschmerz en dat moet jij, onschuldig sociaal persoon, belijden. Er is een verschil tussen vrienden,voor wie je bij wijze van spreke nog als matras fungeert en tussen de oppervlakkige vriendschap of liever gezegd de vriendschap die van een kant komt: jouw kant. Dat soort vrienden herken je snel genoeg, als jij ze nodig hebt, zijn ze er namelijk niet. En zeer aanwezig: het hoge ikbenzielig-helpmij gehalte. Ik kan maar 1 ding zeggen, vijl die smerige tandjes van ze af, zodat ze in ieder geval geen bloed meer kunnen zuigen en laat ze lekker in hun sop gaar koken, zou ze goed doen.