Ego-hoeren en Zeurpieten

Het is je wellicht opgevallen dat de eindexamens al een week bezig zijn. Natuurlijk gaat dit nooit voorbij zonder wanhoopskreten,klachten en zelfdmoordneigingen,maar daar heet het nu eenmaal examen voor. Veel mensen zijn bang opgehangen te worden, aan de schandpaal genageld te worden of erger... te zakken. Ten eerste vraag ik mij af wat die mensen de vorige zes jaar gedaan hebben, het eindexamen is namelijk zo gemaakt dat een gemiddelde vwo leerling een mooie voldoende moet halen en ten tweede roep ik op alsjeblieft niet zo te stressen,dat heeft immers geen enkele zin en buiten het feit dat jij je wellicht ellendig voelt, maak je andere mensen met je stressige-look chagrijnig. Het zou dus absoluut niet egoistisch zijn als je een spuit heroine in je pootje zou steken zodat je rustig zou worden. Normale mensen nemen een valeriaantje,sigaret of een joint. Whatever you like, zolang je je maar inhoudt.

Martialis, wat een tijd was dat!

Hangend boven Livius, denk ik aan die tijd toen latijn nog leuk was. Martialis, met zijn musje, zijn meisje en taferelen in de steeg, die kerel wist er wel wat over te schrijven. Leuke gedichtjes, gevat en vol stijlfiguren.. Ja dat is toch heel wat anders dan die zogenaamd, romige livius. Ik word gek van zijn volzinnen van 12 regels lang en zijn verhalen zijn op zijn zachtst gezegd, minder interessant. VROEGAH.. zucht

Lugete, o Veneres Cupidinesque,
et quantum est hominum venustiorum:
passer mortuus est meae puellae,
passer, deliciae meae puellae,
quem plus illa oculis suis amabat.
nam mellitus erat suamque norat
ipsam tam bene quam puella matrem,
nec sese a gremio illius movebat,
sed circumsiliens modo huc modo illuc
ad solam dominam usque pipiabat.
qui nunc it per iter tenebricosum
illuc, unde negant redire quemquam.
at vobis male sit, malae tenebrae
Orci, quae omnia bella devoratis:
tam bellum mihi passerem abstulistis
o factum male! o miselle passer!
tua nunc opera meae puellae
flendo turgiduli rubent ocelli.

Treurt, o krachten van Venus en Cupido,
en zo veel als er is van mensen die liefdevol zijn:
de mus van mijn meisje is dood,
de mus, de lieveling van mijn meisje,
waarvan zij meer hield dan van haar eigen ogen -
want hij was 't allerliefst en hij kende
zijn meesteres zo goed als het meisje d'r moeder,
en hij bewoog zichzelf niet van haar schoot,
maar rondhuppelend nu eens hierheen dan weer daarheen,
piepte hij onafgebroken alleen tot zijn meesteres:
en hij gaat nu over een duistere weg
daarheen, waarvandaan ze ontkennen dat iemand terugkomt.
Maar moge 't jullie slecht vergaan, akelige duisternis
van Hades, die al 't mooie verslindt:
Zo een mooie mus hebben jullie van mij ontnomen!
O onheil, o ongelukkige mus!
Door jouw schuld zijn de gezwollen oogjes van mijn meisje
rood door 't huilen!