Door het bos de bomen niet meer zien!

Soms heb je dat , het gevoel dat je weinig controle hebt, je faalt en maar niet vooruit komt. Het gevoel dat je het beste maar binnen kunt blijven zodat niemand met je geconfronteerd wordt en niemand zich dus kan ergeren aan je gefaal. Is het een bepaalde onzekerheid,of een onvrede met je huidige leven? Belangrijker: wat moet je ermee en hoe kom je uit deze (tijdelijke) put?

Tentamens, teleurstellingen en frustraties door mensen om je heen, dragen niet bij aan een verbeterd humeur. Ze versterken echter je neiging willekeurige personen uit te maken voor ballen gehakt (gha-ha dat is wat ze zijn!). Je zwelgt in ik-ben-niks-land en je baalt van jezelf, omdat je ook wel weet dat je heus wel iets waard bent, maar het komt er even niet uit. Dingen gaan niet zoals jij dat wil en je hebt even niet de energie om je op te peppen en te gaan doen wat je moet doen: aanpakken, weggooien en verder gaan!

Sex you later

Tegenwoordig wordt je coolness niet meer afgemeten aan de schoenen die je draagt of je mooie kleren, maar op een heel ander vlak is het belangrijk de competitie aan te gaan met je vrienden: hoeveel mensen heb jij afgewerkt en wie stond er dan op nummer 1? Het lijkt tegenwoordig maar gewoon om met zoveel mogelijk mensen het bed te delen en natuurlijk houd je dat dan niet voor jezelf, maar moet je dat zo plastisch mogelijk naar buiten brengen: " Ik heb sex met de hele wereld, onveilig ook nog als het even kan." Ergens vraag ik me af waar dat vandaan komt en what the point of sharing is. Alsof andere mensen geinteresseerd zijn in dergelijke escapades, alsof het mensen werkelijk kan schelen dat je drie keer de morningafterpil hebt gehaald en een trio hebt gehad. Alsof mij het overigens uitmaakt welke hulpstukken je daarvoor hebt gebruikt en wie je nog meer bedrogen hebt?

Sowieso vraag ik me af waarom mensen zo op moeten scheppen over sex (7 op de 10 verhalen zijn ook helemaal niet waar). Hoe cool is het sex te hebben? Hoe erg is het om het niet te hebben en waarom zou je je meten aan anderen? Is het niet puur een zaak tussen jou en je partner, wat verder niemand anders aangaat?

Naja goed blijkbaar is dat iets wat ik niet goed kan begrijpen, ik meet mijn coolness niet af aan vakantievriendjes en mijn status is liever onbevlekt dan besmeurd met smerige details die besproken worden. Want hoe schadelijk is het voor je reputatie de slet uit te hangen? De uitdrukking:" meisje is een hoer en een jongen is stoer", lijkt verdomd nog waar te zijn,hoewel een kerel net zo goed een slet kan zijn,maar die worden toch aanzienlijk minder besproken in vriendenkringen dan meisjes. Het komt erop neer dat jongens best gebruik willen maken van zo'n lekker hapje (als het ze uitkomt en daar gevoelig voor zijn), maar daarna het niet interessant meer vinden. En daar ga je dan,overstraat voor dat ene hoogtepunt dat je nog beter van de douchekop had kunnen krijgen.

Slecht boek

Omdat het dezer dagen vrij rustig is in het callcentre, besloot ik een boek mee te nemen om mijzelf te vermaken. Aangezien ik nog genoeg boeken thuis heb liggen die ik nog moet lezen en waar ik me ooit aan vergaloppeerd heb bij de slegte, selecteerde ik vanmorgen een boek van mijn nachtkastje om de dag mee door te komen. 'Een modelpaar' van Elisabeth Barille is het geworden. De achterkant van het boek schrijft deze francaise teveel eer aan: filosofie, levenswetenschap en een zogenaamd koele blik op een driehoeksrelatie zouden op een geweldige manier beschreven worden. 102 pagina's verder, geergerd door de clichematige huis-tuin- en keukenfilosofie* en de zogenaamd diepzinnige (hete) driehoeksrelatie. Het boek is ernstig oppervlakkig, gaat helemaal niet in op de persoonlijke beleveningen, bevat soms een bijna lege pagina met een Barille-wijsheid, die mijns inziens ook verzonnen kan zijn door een geestelijk vermoeide kleuter met een net iets hoger IQ dan de gemiddelde kleuter. Als je het mij vraagt, is dit een typisch verhaal voor in een slecht tijdschrift,welke ik graag lees in bad, maar dan ook alleen in bad, omdat ik andere geschriften liever niet nat laat worden. Typisch voorbeeld van weg-geef-boek wat op het volgende neerkomt: bij de eerst volgende verjaardag van een oppervlakkige vriendin draag je dit boek aan, vervolgens krabbbel je er een hartelijke groet onder en neem je op een fatsoenlijke manier afscheid van je miskoop. Je oppervlakkige vriendin zal het niet pogen te lezen en jij hoeft er niet meer tegen aan te kijken (2 vliegen in 1 klap)


*(door mij ook wel geschaard onder de eenzame zaterdagavondfilosofie waarin gothics hun kijk op het leven beschrijven en natuurlijk verkondingen dat de massa niet te vertrouwen is en dat moeten uitjanken voor de kroeg waar jij fatsoenlijk een drankje wil nuttigen en waar die zwartgalgige figuren ten eerste je uitzicht verpesten en ten tweede je ergernis opwekken door dergelijke gothische wijsheden over de straat te gooien)

Hora est !

Het afgrijnselijke ritueel dat zich elke morgen voltrekt: je wekker gaat, je mobiel schreeuwt 'daylight' en je wordt met je neus op de feiten gedrukt: het is tijd om op te staan. Dromenland is tijdelijk naar de achtergrond verdwenen en je weet dat het nog best 16 uur,of langer, kan duren voor je je weer heerlijk in je veilige bed kunt nestellen: dromen over dingen die nooit komen gaan (en gelukkig ook maar), of verder dromen over bepaalde gebeurtenissen van de vorige dag. Je weet ook dat je waarschijnlijk minder gaat slapen dan je nodig hebt, dat je de volgende dag enigszins gebroken bent en jezelf vervloekt dat je per se nog even van alles wilde doen toen het eigenlijk allang bedtijd was. Of niet natuurlijk, en dat zijn de beste momenten: de momenten die het waard zijn om niet aan voldoende slaap toe te komen, de momenten waar je overdag ook over verder droomt, invult en herbeleeft. Dat soort momenten maken het opstaan zelfs minder pijnlijk: je bent vrolijk,opgewekt en opgeruimd: Go with the flow, ik kan de hele wereld aan! Helaas zijn deze momenten te zeldzaam en voel je je moe, verlaten,grauw en verlept als je wekker je met enige dwangt gebiedt uit het bed te rollen en onder de douche de warme stralen van verlangen op te vangen. Vervolgens ben je de hele dag geen cent waard en treedt de zogenaamde waak-slaap fase in. Ongemerkt die 5 minuutjes pikken als niemand oplet...Het is eigenlijk psychisch : waarom zou je per se 8 uur moeten slapen? Volgens mij kun je beter 5 uur goed en diep slapen dan 8 uur licht. Probeer je dus ook geen zorgen te maken als je laat naar bed moet en de volgende dag vroeg eruit: houd de moed erin en denk aan die zeldzame momenten: herleef ze , koester ze en hervindt ze. Slaap inhalen kan altijd nog als je in een kist ligt te wachten tot de wormen je waardig genoeg vinden om een hapje van te nemen*. Het is daarna zo rustig, dat je nu zoveel mogelijk moet genieten van alles wat op je af komt. Slapen komt daarna wel, draag waardig uw wallen, ga eerbiedig om met die paar uurtjes slaap en geniet van het leven. Want wat nu als dit het paradijs is en de zogeheten door christenen genoemde hemel nu hier op deze wereld is... Dan baal je toch wel flink dat je daarop gewacht hebt! Leef :)

*Ik voel mij niet verantwoordelijk voor het veroorzaken van enigszins donkere kringen onder de ogen die geenszins te verhelpen zijn met een oogcreme.

Goed, de update heeft een tijdje op zich laten wachten: maar het wachten wordt beloond. Vandaag een blog over stemmen. Zoals bekend,zit ik dagen achter de telefoon bij het callcentre van de SVB vragen te beantwoorden over het mantelzorgcompliment. Een koptelefoon verbindt bij met de persoon aan de andere kant van de lijn en staat mij toe advies te geven aan de onwetenden, voornamelijk ouderen en mensen van zorginstellingen teisteren mij met vragen. Ik krijg op drukke dagen toch zo'n 50 a 60 telefoontjes per dag en vind mij nu in de positie een oordeel te vellen over 'stemmen'. Sommige mensen hebben extreem kinderlijke stemmetjes en roepen dan vervolgens al 60 jaar mantelzorger te zijn. Fout ingeschat dus. Daarbij zijn er ook verrookte stemmen, zachte stemmen, weeige stemmen en brommende stemmen. Stiekem maak je je een voorstelling van hoe de persoon aan de andere kant van de lijn eruit zal zien: jong/oud, verrimpeld/botox, hoog opgeleid/laag opgeleid en soms zelfs man/vrouw? Sommige mensen lijken bijzonder onaantrekkelijk over de telefoon, een avondje stappen of zelfs een beschuitje zit er niet. Het omgekeerde is ook waar: enigszins bekoorlijke mensen met een verschrikkelijke stem. Vooral op debattoernooien wordt dat duidelijk: je hoort en ziet mensen spreken, bidden dat ze hun mond houden is enigszins zinloos. Een debater zal namelijk nooit echt zijn mond houden en al helemaal niet als het zijn sprekersbeurt is. Als van het tweede geval sprake is (de enigszins bekoorlijke maar met vreselijke stem), heb je in ieder geval nog wat om naar te kijken. Maargoed de vraag is natuurlijk: hoeveel invloed heeft iemands stem op zijn love life, functioneren en mate van serieus genomen worden? Ik kan me voorstellen dat als een jongen een vreselijke stem heeft en je hem liever niet hoort praten, het een moeilijke zaak is als je echt verder met hem wil, of je moet natuurlijk op elegante wijze zijn mond snoeren (of onaardiger : zorgen dat hij met een mond vol tanden staat door enigszins pijnlijke waarheden die zijn moeder onlangs verkondigde, naar boven te halen). Dat is een tijdrovende bezigheid;) Misschien valt er wel aan te wennen,zolang de stem maar zinnige informatie weet te verspreiden. Even doorbijten dus. Het andere geval: mannen met een mooie stem, maar verder weinig bijzonders. Heel simpel: vooral laten gaan. (zonde van je tijd)

Eerste 'werkdag' bij SVB

Vandaag om 10 uur mijn eerste werkdag gehad bij het SVB, of liever gezegd cursusdag. Er werd van alles uitgelegd over de organisatie en hoe we telefoontjes moeten beantwoorden. Het was best gezellig, het intro wat merkwaardig: stel jezelf voor aan de hand van je sleutelbos. Goed ik geef toe, het breekt het ijs, maar what tha hell moet ik vertellen van mijn sleutels? Na de voordeur en de achterdeur kwam de huissleutel van mijn moeder en vervolgens eindigde ik met, dit was het levensverhaal van mijn sleutelbos (niet geheel zonder sarcastische ondertoon zoals je wellicht gewend bent van mij). Ik weet echter wel van mijn collega's dat ze te pas en te onpas giechelen (volgens mij is lachen een zenuwtrek) en dat mn supervisor een bonuskaart heeft maar nooit naar de AH gaat. Niet geheel onbelangrijk om te weten als je met die lui moet werken;) Verder zijn we bezig gehouden met een quiz en een sudoku-woorden-puzzel. Ik moet het ze nageven: didactisch verantwoord zijn ze wel, maargoed wat wil je voor een semi-overheidinstelling? Ik ga lekker vroeg beginnen, van half 8 tot 16.00 dan heb ik ook nog wat aan mijn middag. Ach ik denk dat ik het er best wel uit kan houden en geld stinkt immers niet. Meer verhalen over het SVB volgen, zodra ik meer werkervaring heb opgedaan.

Mp3 speler

Vandaag een stukje gefietst door Utrecht, mijn contract getekend bij content en naar de uithof gefietst om SSHU een rekening te brengen. Op de terugweg mijn mobiel simlock vrij laten maken en een mp3 speler aangeschaft. Geen idee wat voor merk , het was de goedkoopste van de mediamarkt. 20 euri voor 1 gig, " dat is best veel" wist de jongen van de mp3-spelers me te vertellen. Ja dat snap ik ook nog wel dacht ik, maargoed prima ;) Ik dat ding ingeplugd in mn laptop en wat muziek erop gesleept.. God god wat een irritant apparaat, ik kon alleen de functie record gebruiken en daar kon ik vervolgens niet meer vandaan. 8 opnames verder en wat gescheld natuurlijk, toch maar besloten even de gebruiksaanwijziging door te nemen. Ik heb daar zo;n hekel aan van die dingen die niet gelijk werken! Even cd-rom geinstalleerd en 2x vast lopen en wat ergernissen later, jahoor! Upgeload, mijn eigen herrie op dat langwerpige zwarte apparaat. Toen deed het geluid het niet naar behoren. Ik wilde bijna mn broer opbellen en smeken dat hij dat kreng zou installeren voor me, toen ik erop kwam dat ik even de oortjes goed erin moest drukken.. Goed een half uur later, doet het ding het. Ik heb het toch gefixt zonder mannelijke hulp, al vind ik deze dingen bijzonder debiel. Ik ben er niet opgebouwd, die techniek van tegenwoordig;) Maar he : ik word toch nog een keer hip, met mijn Mp3 speler.. (echt hip zou natuurlijk een ipod zijn, maar zoveel geld wil ik er nu ook weer niet aan uit geven, er zijn grenzen weet je!) Morgen voor het eerst beginnen met werken, ben benieuwd. Ik hoop dat ik me niet weer elk uur afvraag of ik nu niet van werken houd of niet van dit werk specifiek. Ik ben er nog niet achter. Wel weet ik inmiddels dat ik ook niet gemaakt ben voor bedienende ondergeschikte functies. Ik ben daar niet gezellig genoeg voor. " Hier je broodje trut, mosterd erbij?" Ik kan er vaak ook niet goed tegen dat er mensen boven me staan die als en dan verkeerd gebruiken en onvriendelijk commando's geven. Ach ik zal wel zien morgen, als het niks is, ben ik zo weer weg. (al is 9 euro natuurlijk wel de moeite waard mn bed uit te rollen.. en ik moet even mn bankrekening aanzuiveren na de mp3-speler-aanslag en het vrijmaken van mn simlock) Ook mooi trouwens vandaag.. Ik had mijn huissleutel binnen laten liggen. Natuurlijk was ik daar al eerder achtergekomen (voor ik naar Utrecht ging.) , maar zo stom als ik ben,dacht ik wel binnen te komen via de achterdeur. Tuurlijk,logisch, als ik niet ooit een klem op de achterdeur had gedaan. " Gna dan komen ze er niet in, die smerige inbrekers!," dacht ik. Dat ik later er zelf ook niet in zou komen, had ik toen niet bedacht. Goed wat doe je dan... Inbrekertje spelen en binnen komen was mijn plan. Dus ik op de fiets naar de gamma en ijzerdraad gekocht (sjesus bijna 4 euri kost die ellende), lusje gemaakt en door mn brievenbus geprobeerd de deur te openen. Het verbaast je vast niet als ik zeg dat het me niet gelukt is. Wat doe je dan.. terug naar Gorcum en de sleutel van mijn moeder meenemen, dat zou geld en tijd kosten. Oke plan 2: die handige buurjongen opzoeken die de vorige keer ook mijn deur had opengekregen. God wie was dat ook alweer, geen idee waar hij woont en die kerels kennende hier uit de straat, slapen die het liefst uit. Gelukkig was er een wel wakker, en die heeft geprobeerd met ijzerdraad ook mn deur open te krijgen. Niet gelukt ook, maar gelukkig was er nog 1 wakker en een kleerhanger en wat gefrummel later was mijn deur open! Eeuwig dank voor deze potentiele inbrekers, mijn laptop zal ik toch maar beter verstoppen;)

To be continued ;)

De Dom beklimmen!

Aangezien ik nu al bijna een jaar in Utrecht woon en me enigszins een inwoner van Utrecht voel, besloot ik dat het nodig was de dom te beklimmen. Het geeft immers een prachtig uitzicht over de stad en het heeft wel iets... Die smalle gangetjes en mooie klokken. Zie hieronder het bewijs dat Eline en ik alle 400-zoveel treden gehad hebben!

Nimmer will ich dich verlieren.

Nimmer will ich dich verlieren
Liebe gibt der Liebe Kraft
Magst du meine Jugend zieren
Mit gewaltiger Leidenschaft
Ach! Wie schmeichelt's meinem Triebe
Wenn man meinen Dichter preist:
Denn das leben ist die Liebe
Und des lebens leben Geist

Goethe

Henna in mijn haar!

Goed.. je wilt eens wat anders.. verven, knippen.. relatief gevaarlijk dus besloot ik naar de reform winkel te gaan en een pakje henna te kopen: superrood want de rest zou niet houden op mijn haar volgens de verkoopster... Myrthe zou me helpen met het spul in mn haar smeren enzo... Ik durfde niet meer, maar ze stelde me gerust dat het niet zo SUPER rood zou worden en het allemaal wel mee viel.. Dik een uur later, spoelen spoelen! En dit is het resultaat! Ik ben er erg blij mee en dankzij Myrthe is het vlekkeloos verlopen (letterlijk en figuurlijk!!)

We kunnen er allemaal voorbeelden van opnoemen: die rotsituaties waarvan je weet dat ze ook weer voorbij gaan en oplossen, maar waar je wel doorheen moet. Je moet je tijd uitzitten en wachten, geduldig ellendig lang wachten tot de situatie zich vanzelf verbetert in one way or an other. Tijd heelt alle wonden, maar gaat helaas te traag. Geen pillen, geen messen, geen bridget jones, alleen een tijdmachine kan je verlossen. Hoe overleef je in godsnaam die situaties? Hoe leef je in die tussentijd? De wijsheid die andere mensen je meegeven: het komt wel goed (sure het komt altijd goed jaja) en de vergaarde kennis en ervaring die je vertellen dat het ook weer voorbij gaat, maakt die tijd waarin alles pijn doet, je serieus met borden wil gooien, je wil gillen van onmacht en onverstandige dingen wil doen (waar je ratio je van tegenhoudt, ratio staat bij mij standaard op AAN in boven genoemde situaties), nog niet dragelijk. Je kunt het niet geloven, hoe kan ik het geloven? Pessimist in hart en nieren, bang om gekwetst te worden, sarcastisch for life... Ik houd niet van spanning, ik houd niet van onzekerheid, ik lees de margriet van achter naar voor,zodat ik altijd het einde van een verhaal snel kan scannen of het goed gekomen is of niet. Ik haat films die niet goed aflopen,waarna ik natuurlijk wel even moet zeggen dat het een slechte film is... Ik haat ondoorzichtigheid, waardoor ik me niet goed voor kan bereiden op iets, ik haat weinig controle en ik haat pijn die je jezelf en de ander aan doet nog meer dan pijn die anderen je aandoen. Hoe kan ik geloven dat het goed komt? En dat over een tijdje voor iedereen de bewolking wegtrekt?

Bij boven geintroduceerde situaties denk ik altijd het eerst aan sigaretten en hoe je je dood kunt roken. Nu heb ik mij door een studiegenootje aan laten praten dat dat niet mogelijk is : je dood roken... En nu zal ik dat ook niet uitproberen, al was het alleen maar omdat sigaretten je huid verouderen en duur zijn en als het mislukt je met zwarte longen, lelijke huid en geen geld rondloopt. God ik ben ook echt ijdel, totdat ik erbij neer val. En natuurlijk ben ik niet suicidaal,want daar heb ik domweg teveel trots voor en verantwoordelijkheidsgevoel. maargoed let's face it: het leven is soms bijzonder kut en je vraagt je ook echt af waarom bepaalde zaken zijn zoals ze zijn en belangrijker: wanneer kun je ermee om gaan en een manier vinden om ermee te leven?

De pretentieuse kwal

Na net de ellendeling besproken te hebben,is het nu tijd voor de pretentieuse kwal, ofwel de bal zonder ballen van adel. Het eerste onderscheid dat gemaakt dient te worden is het saldo van de bankrekening. Je hebt kwallen die daadwerkelijk rijk zijn en zich dergelijk verwaand gedrag kunnen veroorloven,omdat ze zich in kringen bevinden waar dat normaal is, de golfclub bijvoorbeeld en je hebt heel duidelijk de mensen die de pretentie hebben om rijk te zijn en zich te gedragen als de elite, maar niet meer zijn dan een uit de kluiten gewassen proletarier met een blouse, spijkerbroek en foute schoenen. Het tweede soort is verreweg het irritantste soort: pretenderen dat je iets hebt is erger dan opscheppen over wat je hebt... Arrogantie is prima als je tenminste wat hebt om arrogant over te zijn, maar vaak merk je dat arrogant een tegengesteld beeld op de zaak werpt. Het laat de pretentie zien die mensen gebruiken zich voor te doen als iets dat ze eigenlijk niet zijn. Arrogante meisjes die eigenlijk enorm onzeker zijn, slim en voorkomende figuren die eigenlijk slinks hun domheid verbergen en de bovengenoemde kwallen die eigenlijk niet rijk zijn. De kunst is om door dergelijke mensen heen te prikken en ze op hun zwakke punt te pakken. Vertel die prententieuse bal maar dat hij beter zijn best moet gaan doen en terug moet komen als hij echt iets bereikt heeft.

Sorry dat ik besta!

Nee, nee! Dit belooft geen zielige column over mijn luttele bestaan, integendeel. Het gaat over ellende of Ellen-de, dus over mij en mijn mening over bepaalde zaken, dat moge duidelijk zijn. In deze eerste column ga ik de ellendelingen bespreken. Naar mijn mening zijn er drie soorten ellendelingen: de pure ellendeling, ofwel die kansloze dorpsgek, de persoon die veel ellende (mee)maakt, zoals je arme buurvrouwtje wiens dochter aan de drugs zit en als laatste: de altijd zielige Marie met problemen over wie het grootste deel van deze column zal gaan.

Iedereen kent minimaal een Marie: de ene na de andere jongen gebruikt haar en dankt haar net zo hard weer af. Als een vuilniszak die bij het grofvuil wordt gezet en vervolgens weer wordt opgehaald door de vuilnisman. Vol met zelfmedelijden zwelgt ze in haar verdriet. Mijns inziens behoort ze ook enigszins tot de eerste groep: ellendeling, want met al haar ellende valt ze jou lastig. Urenlang aan de telefoon en ze begrijpt het maar niet. Ze begrijpt niet dat het een naïeve zwelgende tut is die nodig wat met haar leven moet gaan doen. Ze snapt niet dat ze het zelf over zich afroept en nog minder dat ze zelf de cirkel kan doorbreken.

Goed het plaatje is geschetst, nu de oplossing voor de mensen zoals jij en ik, die onnodig lastig gevallen worden en het niet meer kunnen verdragen de troostende woorden uit te spreken: ik begrijp het ook niet meid en het komt wel goed. Vertel maar eens dat het niet goed komt en dat ze alle puzzelstukjes van zichzelf op moet rapen en in elkaar moet zetten, want dat ze anders blijft hangen in haar ellende en nooit verder zal komen dan een date met een junk met een minderwaardigheidscomplex die naalden in zijn oor stop, omdat hij denkt dat het dan sneller bij zijn hersenen komt. Zeg er dan ook nog even bij dat het best een leuke meid is, maar dat niemand vrolijk wordt van haar ellendeaanzuigende status.

Och wat hard! Dat zeg je toch niet en wat een stomme column! Laten we vooral vriendelijk zijn en hypocriet zinloze energie stoppen in iemand die het absoluut niet waard is: krijg je het ooit terug? Bekommert Marie zich ooit om jou? Komt ze ooit uit haar wereld waar zij niet het belangrijkste en bovendien meest zielige schepsel op aarde is? Bij het beantwoorden van twee of meer vragen met nee, direct Marie bellen en de waarheid zeggen. Bij het positief beantwoorden van minimaal twee of meer vragen, Marie een laatste kans geven. Maar je moet streng zijn, niemand zit te wachten op een halve doos puzzelstukjes.

Even kort samengevat: eigenlijk bestaat er maar een soort ellende en dat is de ellende-zwelger, (de alles omvattende ellendeling, -drager en -creator). Daar moet je scherp mee omgaan, natuurlijk moet je je vrienden helpen als ze in de put zitten. Maar laat het niet te ver komen: het is immers zonde je energie in iemand te stoppen die liever zielig is en in de put zit, feitelijk niet geholpen wil worden. Waar de grens ligt, bepaal je zelf : als jij eraan onderdoor gaat, is het tijd om gedag te zeggen.

Je ogen bijten

Ik kijk hem aan, ik verdrink in zijn ogen : letterlijk. Ik zie alleen nog die bruine vlekken, zijn iris, ik kijk zo naar binnen: zijn diepste gedachten komen bij mij binnen stromen. Ik hoor wat hij zegt en daarnaast wat hij denkt. Kwetsbaar, maar toch gesloten. De ogen zijn de weerspiegeling van de ziel,ik zie, voel en interpreteer.
Eigenlijk een eng idee dat mensen op die manier direct bij je naar binnen kunnen kijken, met het verlaten van die ene lichtstraal door je oogzenuw glippen ze mee naar binnen en keren ze je binnenste buiten. Er zijn maar weinig mensen die dat echt toelaten, een geraffineerde blik, maakt duidelijk dat je weinig te halen hebt in iemands ziel. Een ontwijkende blik maakt duidelijk dat er wat ergs op zijn ziel te vinden is. Een fetish voor het een of het ander, of de waarheid omtrent zijn gevoelens voor jou of een ander...
Neen, we laten liever niet teveel zien. Bang voor de ander, de oordelen, de confrontaties, de dingen waar je je voor schaamt... Toch kun je jezelf niet verstoppen: 1 oogopslag, + een observatie van je houding kan genoeg zijn voor een analyse op maat. Een kwestie van toneelspelen en zelfvertrouwen kunnen de analyse vertroebelen. Toch ben ik vaak bang dat mensen het alsnog zien :"Oh wat een leuk kado, bedankt" Terwijl je ogen stralen van teleurstelling of onverschilligheid. "ik ben niet boos op je" Nadat je een serieuse moordaanslag had geplanned om wraak te nemen na die rotactie..
Toch moet je niet bang zijn dat andere mensen je kunnen lezen. Dat kunnen ze namelijk niet, ookal werd dat in de eerste alinea gesuggereerd. Het blijft bij gissen, interpreteren en deels aanvoelen. Je kunt door je onzekerheid te verbergen mensen op het verkeerde spoor brengen, jij kunt uitstralen wat je wil. Dus laat je niet intimideren door de mensen om je heen die je diep aan kijken