Eerste 'werkdag' bij SVB

Vandaag om 10 uur mijn eerste werkdag gehad bij het SVB, of liever gezegd cursusdag. Er werd van alles uitgelegd over de organisatie en hoe we telefoontjes moeten beantwoorden. Het was best gezellig, het intro wat merkwaardig: stel jezelf voor aan de hand van je sleutelbos. Goed ik geef toe, het breekt het ijs, maar what tha hell moet ik vertellen van mijn sleutels? Na de voordeur en de achterdeur kwam de huissleutel van mijn moeder en vervolgens eindigde ik met, dit was het levensverhaal van mijn sleutelbos (niet geheel zonder sarcastische ondertoon zoals je wellicht gewend bent van mij). Ik weet echter wel van mijn collega's dat ze te pas en te onpas giechelen (volgens mij is lachen een zenuwtrek) en dat mn supervisor een bonuskaart heeft maar nooit naar de AH gaat. Niet geheel onbelangrijk om te weten als je met die lui moet werken;) Verder zijn we bezig gehouden met een quiz en een sudoku-woorden-puzzel. Ik moet het ze nageven: didactisch verantwoord zijn ze wel, maargoed wat wil je voor een semi-overheidinstelling? Ik ga lekker vroeg beginnen, van half 8 tot 16.00 dan heb ik ook nog wat aan mijn middag. Ach ik denk dat ik het er best wel uit kan houden en geld stinkt immers niet. Meer verhalen over het SVB volgen, zodra ik meer werkervaring heb opgedaan.

Mp3 speler

Vandaag een stukje gefietst door Utrecht, mijn contract getekend bij content en naar de uithof gefietst om SSHU een rekening te brengen. Op de terugweg mijn mobiel simlock vrij laten maken en een mp3 speler aangeschaft. Geen idee wat voor merk , het was de goedkoopste van de mediamarkt. 20 euri voor 1 gig, " dat is best veel" wist de jongen van de mp3-spelers me te vertellen. Ja dat snap ik ook nog wel dacht ik, maargoed prima ;) Ik dat ding ingeplugd in mn laptop en wat muziek erop gesleept.. God god wat een irritant apparaat, ik kon alleen de functie record gebruiken en daar kon ik vervolgens niet meer vandaan. 8 opnames verder en wat gescheld natuurlijk, toch maar besloten even de gebruiksaanwijziging door te nemen. Ik heb daar zo;n hekel aan van die dingen die niet gelijk werken! Even cd-rom geinstalleerd en 2x vast lopen en wat ergernissen later, jahoor! Upgeload, mijn eigen herrie op dat langwerpige zwarte apparaat. Toen deed het geluid het niet naar behoren. Ik wilde bijna mn broer opbellen en smeken dat hij dat kreng zou installeren voor me, toen ik erop kwam dat ik even de oortjes goed erin moest drukken.. Goed een half uur later, doet het ding het. Ik heb het toch gefixt zonder mannelijke hulp, al vind ik deze dingen bijzonder debiel. Ik ben er niet opgebouwd, die techniek van tegenwoordig;) Maar he : ik word toch nog een keer hip, met mijn Mp3 speler.. (echt hip zou natuurlijk een ipod zijn, maar zoveel geld wil ik er nu ook weer niet aan uit geven, er zijn grenzen weet je!) Morgen voor het eerst beginnen met werken, ben benieuwd. Ik hoop dat ik me niet weer elk uur afvraag of ik nu niet van werken houd of niet van dit werk specifiek. Ik ben er nog niet achter. Wel weet ik inmiddels dat ik ook niet gemaakt ben voor bedienende ondergeschikte functies. Ik ben daar niet gezellig genoeg voor. " Hier je broodje trut, mosterd erbij?" Ik kan er vaak ook niet goed tegen dat er mensen boven me staan die als en dan verkeerd gebruiken en onvriendelijk commando's geven. Ach ik zal wel zien morgen, als het niks is, ben ik zo weer weg. (al is 9 euro natuurlijk wel de moeite waard mn bed uit te rollen.. en ik moet even mn bankrekening aanzuiveren na de mp3-speler-aanslag en het vrijmaken van mn simlock) Ook mooi trouwens vandaag.. Ik had mijn huissleutel binnen laten liggen. Natuurlijk was ik daar al eerder achtergekomen (voor ik naar Utrecht ging.) , maar zo stom als ik ben,dacht ik wel binnen te komen via de achterdeur. Tuurlijk,logisch, als ik niet ooit een klem op de achterdeur had gedaan. " Gna dan komen ze er niet in, die smerige inbrekers!," dacht ik. Dat ik later er zelf ook niet in zou komen, had ik toen niet bedacht. Goed wat doe je dan... Inbrekertje spelen en binnen komen was mijn plan. Dus ik op de fiets naar de gamma en ijzerdraad gekocht (sjesus bijna 4 euri kost die ellende), lusje gemaakt en door mn brievenbus geprobeerd de deur te openen. Het verbaast je vast niet als ik zeg dat het me niet gelukt is. Wat doe je dan.. terug naar Gorcum en de sleutel van mijn moeder meenemen, dat zou geld en tijd kosten. Oke plan 2: die handige buurjongen opzoeken die de vorige keer ook mijn deur had opengekregen. God wie was dat ook alweer, geen idee waar hij woont en die kerels kennende hier uit de straat, slapen die het liefst uit. Gelukkig was er een wel wakker, en die heeft geprobeerd met ijzerdraad ook mn deur open te krijgen. Niet gelukt ook, maar gelukkig was er nog 1 wakker en een kleerhanger en wat gefrummel later was mijn deur open! Eeuwig dank voor deze potentiele inbrekers, mijn laptop zal ik toch maar beter verstoppen;)

To be continued ;)

De Dom beklimmen!

Aangezien ik nu al bijna een jaar in Utrecht woon en me enigszins een inwoner van Utrecht voel, besloot ik dat het nodig was de dom te beklimmen. Het geeft immers een prachtig uitzicht over de stad en het heeft wel iets... Die smalle gangetjes en mooie klokken. Zie hieronder het bewijs dat Eline en ik alle 400-zoveel treden gehad hebben!

Nimmer will ich dich verlieren.

Nimmer will ich dich verlieren
Liebe gibt der Liebe Kraft
Magst du meine Jugend zieren
Mit gewaltiger Leidenschaft
Ach! Wie schmeichelt's meinem Triebe
Wenn man meinen Dichter preist:
Denn das leben ist die Liebe
Und des lebens leben Geist

Goethe

Henna in mijn haar!

Goed.. je wilt eens wat anders.. verven, knippen.. relatief gevaarlijk dus besloot ik naar de reform winkel te gaan en een pakje henna te kopen: superrood want de rest zou niet houden op mijn haar volgens de verkoopster... Myrthe zou me helpen met het spul in mn haar smeren enzo... Ik durfde niet meer, maar ze stelde me gerust dat het niet zo SUPER rood zou worden en het allemaal wel mee viel.. Dik een uur later, spoelen spoelen! En dit is het resultaat! Ik ben er erg blij mee en dankzij Myrthe is het vlekkeloos verlopen (letterlijk en figuurlijk!!)

We kunnen er allemaal voorbeelden van opnoemen: die rotsituaties waarvan je weet dat ze ook weer voorbij gaan en oplossen, maar waar je wel doorheen moet. Je moet je tijd uitzitten en wachten, geduldig ellendig lang wachten tot de situatie zich vanzelf verbetert in one way or an other. Tijd heelt alle wonden, maar gaat helaas te traag. Geen pillen, geen messen, geen bridget jones, alleen een tijdmachine kan je verlossen. Hoe overleef je in godsnaam die situaties? Hoe leef je in die tussentijd? De wijsheid die andere mensen je meegeven: het komt wel goed (sure het komt altijd goed jaja) en de vergaarde kennis en ervaring die je vertellen dat het ook weer voorbij gaat, maakt die tijd waarin alles pijn doet, je serieus met borden wil gooien, je wil gillen van onmacht en onverstandige dingen wil doen (waar je ratio je van tegenhoudt, ratio staat bij mij standaard op AAN in boven genoemde situaties), nog niet dragelijk. Je kunt het niet geloven, hoe kan ik het geloven? Pessimist in hart en nieren, bang om gekwetst te worden, sarcastisch for life... Ik houd niet van spanning, ik houd niet van onzekerheid, ik lees de margriet van achter naar voor,zodat ik altijd het einde van een verhaal snel kan scannen of het goed gekomen is of niet. Ik haat films die niet goed aflopen,waarna ik natuurlijk wel even moet zeggen dat het een slechte film is... Ik haat ondoorzichtigheid, waardoor ik me niet goed voor kan bereiden op iets, ik haat weinig controle en ik haat pijn die je jezelf en de ander aan doet nog meer dan pijn die anderen je aandoen. Hoe kan ik geloven dat het goed komt? En dat over een tijdje voor iedereen de bewolking wegtrekt?

Bij boven geintroduceerde situaties denk ik altijd het eerst aan sigaretten en hoe je je dood kunt roken. Nu heb ik mij door een studiegenootje aan laten praten dat dat niet mogelijk is : je dood roken... En nu zal ik dat ook niet uitproberen, al was het alleen maar omdat sigaretten je huid verouderen en duur zijn en als het mislukt je met zwarte longen, lelijke huid en geen geld rondloopt. God ik ben ook echt ijdel, totdat ik erbij neer val. En natuurlijk ben ik niet suicidaal,want daar heb ik domweg teveel trots voor en verantwoordelijkheidsgevoel. maargoed let's face it: het leven is soms bijzonder kut en je vraagt je ook echt af waarom bepaalde zaken zijn zoals ze zijn en belangrijker: wanneer kun je ermee om gaan en een manier vinden om ermee te leven?

De pretentieuse kwal

Na net de ellendeling besproken te hebben,is het nu tijd voor de pretentieuse kwal, ofwel de bal zonder ballen van adel. Het eerste onderscheid dat gemaakt dient te worden is het saldo van de bankrekening. Je hebt kwallen die daadwerkelijk rijk zijn en zich dergelijk verwaand gedrag kunnen veroorloven,omdat ze zich in kringen bevinden waar dat normaal is, de golfclub bijvoorbeeld en je hebt heel duidelijk de mensen die de pretentie hebben om rijk te zijn en zich te gedragen als de elite, maar niet meer zijn dan een uit de kluiten gewassen proletarier met een blouse, spijkerbroek en foute schoenen. Het tweede soort is verreweg het irritantste soort: pretenderen dat je iets hebt is erger dan opscheppen over wat je hebt... Arrogantie is prima als je tenminste wat hebt om arrogant over te zijn, maar vaak merk je dat arrogant een tegengesteld beeld op de zaak werpt. Het laat de pretentie zien die mensen gebruiken zich voor te doen als iets dat ze eigenlijk niet zijn. Arrogante meisjes die eigenlijk enorm onzeker zijn, slim en voorkomende figuren die eigenlijk slinks hun domheid verbergen en de bovengenoemde kwallen die eigenlijk niet rijk zijn. De kunst is om door dergelijke mensen heen te prikken en ze op hun zwakke punt te pakken. Vertel die prententieuse bal maar dat hij beter zijn best moet gaan doen en terug moet komen als hij echt iets bereikt heeft.

Sorry dat ik besta!

Nee, nee! Dit belooft geen zielige column over mijn luttele bestaan, integendeel. Het gaat over ellende of Ellen-de, dus over mij en mijn mening over bepaalde zaken, dat moge duidelijk zijn. In deze eerste column ga ik de ellendelingen bespreken. Naar mijn mening zijn er drie soorten ellendelingen: de pure ellendeling, ofwel die kansloze dorpsgek, de persoon die veel ellende (mee)maakt, zoals je arme buurvrouwtje wiens dochter aan de drugs zit en als laatste: de altijd zielige Marie met problemen over wie het grootste deel van deze column zal gaan.

Iedereen kent minimaal een Marie: de ene na de andere jongen gebruikt haar en dankt haar net zo hard weer af. Als een vuilniszak die bij het grofvuil wordt gezet en vervolgens weer wordt opgehaald door de vuilnisman. Vol met zelfmedelijden zwelgt ze in haar verdriet. Mijns inziens behoort ze ook enigszins tot de eerste groep: ellendeling, want met al haar ellende valt ze jou lastig. Urenlang aan de telefoon en ze begrijpt het maar niet. Ze begrijpt niet dat het een naïeve zwelgende tut is die nodig wat met haar leven moet gaan doen. Ze snapt niet dat ze het zelf over zich afroept en nog minder dat ze zelf de cirkel kan doorbreken.

Goed het plaatje is geschetst, nu de oplossing voor de mensen zoals jij en ik, die onnodig lastig gevallen worden en het niet meer kunnen verdragen de troostende woorden uit te spreken: ik begrijp het ook niet meid en het komt wel goed. Vertel maar eens dat het niet goed komt en dat ze alle puzzelstukjes van zichzelf op moet rapen en in elkaar moet zetten, want dat ze anders blijft hangen in haar ellende en nooit verder zal komen dan een date met een junk met een minderwaardigheidscomplex die naalden in zijn oor stop, omdat hij denkt dat het dan sneller bij zijn hersenen komt. Zeg er dan ook nog even bij dat het best een leuke meid is, maar dat niemand vrolijk wordt van haar ellendeaanzuigende status.

Och wat hard! Dat zeg je toch niet en wat een stomme column! Laten we vooral vriendelijk zijn en hypocriet zinloze energie stoppen in iemand die het absoluut niet waard is: krijg je het ooit terug? Bekommert Marie zich ooit om jou? Komt ze ooit uit haar wereld waar zij niet het belangrijkste en bovendien meest zielige schepsel op aarde is? Bij het beantwoorden van twee of meer vragen met nee, direct Marie bellen en de waarheid zeggen. Bij het positief beantwoorden van minimaal twee of meer vragen, Marie een laatste kans geven. Maar je moet streng zijn, niemand zit te wachten op een halve doos puzzelstukjes.

Even kort samengevat: eigenlijk bestaat er maar een soort ellende en dat is de ellende-zwelger, (de alles omvattende ellendeling, -drager en -creator). Daar moet je scherp mee omgaan, natuurlijk moet je je vrienden helpen als ze in de put zitten. Maar laat het niet te ver komen: het is immers zonde je energie in iemand te stoppen die liever zielig is en in de put zit, feitelijk niet geholpen wil worden. Waar de grens ligt, bepaal je zelf : als jij eraan onderdoor gaat, is het tijd om gedag te zeggen.