We kunnen er allemaal voorbeelden van opnoemen: die rotsituaties waarvan je weet dat ze ook weer voorbij gaan en oplossen, maar waar je wel doorheen moet. Je moet je tijd uitzitten en wachten, geduldig ellendig lang wachten tot de situatie zich vanzelf verbetert in one way or an other. Tijd heelt alle wonden, maar gaat helaas te traag. Geen pillen, geen messen, geen bridget jones, alleen een tijdmachine kan je verlossen. Hoe overleef je in godsnaam die situaties? Hoe leef je in die tussentijd? De wijsheid die andere mensen je meegeven: het komt wel goed (sure het komt altijd goed jaja) en de vergaarde kennis en ervaring die je vertellen dat het ook weer voorbij gaat, maakt die tijd waarin alles pijn doet, je serieus met borden wil gooien, je wil gillen van onmacht en onverstandige dingen wil doen (waar je ratio je van tegenhoudt, ratio staat bij mij standaard op AAN in boven genoemde situaties), nog niet dragelijk. Je kunt het niet geloven, hoe kan ik het geloven? Pessimist in hart en nieren, bang om gekwetst te worden, sarcastisch for life... Ik houd niet van spanning, ik houd niet van onzekerheid, ik lees de margriet van achter naar voor,zodat ik altijd het einde van een verhaal snel kan scannen of het goed gekomen is of niet. Ik haat films die niet goed aflopen,waarna ik natuurlijk wel even moet zeggen dat het een slechte film is... Ik haat ondoorzichtigheid, waardoor ik me niet goed voor kan bereiden op iets, ik haat weinig controle en ik haat pijn die je jezelf en de ander aan doet nog meer dan pijn die anderen je aandoen. Hoe kan ik geloven dat het goed komt? En dat over een tijdje voor iedereen de bewolking wegtrekt?

Bij boven geintroduceerde situaties denk ik altijd het eerst aan sigaretten en hoe je je dood kunt roken. Nu heb ik mij door een studiegenootje aan laten praten dat dat niet mogelijk is : je dood roken... En nu zal ik dat ook niet uitproberen, al was het alleen maar omdat sigaretten je huid verouderen en duur zijn en als het mislukt je met zwarte longen, lelijke huid en geen geld rondloopt. God ik ben ook echt ijdel, totdat ik erbij neer val. En natuurlijk ben ik niet suicidaal,want daar heb ik domweg teveel trots voor en verantwoordelijkheidsgevoel. maargoed let's face it: het leven is soms bijzonder kut en je vraagt je ook echt af waarom bepaalde zaken zijn zoals ze zijn en belangrijker: wanneer kun je ermee om gaan en een manier vinden om ermee te leven?