Slecht boek

Omdat het dezer dagen vrij rustig is in het callcentre, besloot ik een boek mee te nemen om mijzelf te vermaken. Aangezien ik nog genoeg boeken thuis heb liggen die ik nog moet lezen en waar ik me ooit aan vergaloppeerd heb bij de slegte, selecteerde ik vanmorgen een boek van mijn nachtkastje om de dag mee door te komen. 'Een modelpaar' van Elisabeth Barille is het geworden. De achterkant van het boek schrijft deze francaise teveel eer aan: filosofie, levenswetenschap en een zogenaamd koele blik op een driehoeksrelatie zouden op een geweldige manier beschreven worden. 102 pagina's verder, geergerd door de clichematige huis-tuin- en keukenfilosofie* en de zogenaamd diepzinnige (hete) driehoeksrelatie. Het boek is ernstig oppervlakkig, gaat helemaal niet in op de persoonlijke beleveningen, bevat soms een bijna lege pagina met een Barille-wijsheid, die mijns inziens ook verzonnen kan zijn door een geestelijk vermoeide kleuter met een net iets hoger IQ dan de gemiddelde kleuter. Als je het mij vraagt, is dit een typisch verhaal voor in een slecht tijdschrift,welke ik graag lees in bad, maar dan ook alleen in bad, omdat ik andere geschriften liever niet nat laat worden. Typisch voorbeeld van weg-geef-boek wat op het volgende neerkomt: bij de eerst volgende verjaardag van een oppervlakkige vriendin draag je dit boek aan, vervolgens krabbbel je er een hartelijke groet onder en neem je op een fatsoenlijke manier afscheid van je miskoop. Je oppervlakkige vriendin zal het niet pogen te lezen en jij hoeft er niet meer tegen aan te kijken (2 vliegen in 1 klap)


*(door mij ook wel geschaard onder de eenzame zaterdagavondfilosofie waarin gothics hun kijk op het leven beschrijven en natuurlijk verkondingen dat de massa niet te vertrouwen is en dat moeten uitjanken voor de kroeg waar jij fatsoenlijk een drankje wil nuttigen en waar die zwartgalgige figuren ten eerste je uitzicht verpesten en ten tweede je ergernis opwekken door dergelijke gothische wijsheden over de straat te gooien)

Hora est !

Het afgrijnselijke ritueel dat zich elke morgen voltrekt: je wekker gaat, je mobiel schreeuwt 'daylight' en je wordt met je neus op de feiten gedrukt: het is tijd om op te staan. Dromenland is tijdelijk naar de achtergrond verdwenen en je weet dat het nog best 16 uur,of langer, kan duren voor je je weer heerlijk in je veilige bed kunt nestellen: dromen over dingen die nooit komen gaan (en gelukkig ook maar), of verder dromen over bepaalde gebeurtenissen van de vorige dag. Je weet ook dat je waarschijnlijk minder gaat slapen dan je nodig hebt, dat je de volgende dag enigszins gebroken bent en jezelf vervloekt dat je per se nog even van alles wilde doen toen het eigenlijk allang bedtijd was. Of niet natuurlijk, en dat zijn de beste momenten: de momenten die het waard zijn om niet aan voldoende slaap toe te komen, de momenten waar je overdag ook over verder droomt, invult en herbeleeft. Dat soort momenten maken het opstaan zelfs minder pijnlijk: je bent vrolijk,opgewekt en opgeruimd: Go with the flow, ik kan de hele wereld aan! Helaas zijn deze momenten te zeldzaam en voel je je moe, verlaten,grauw en verlept als je wekker je met enige dwangt gebiedt uit het bed te rollen en onder de douche de warme stralen van verlangen op te vangen. Vervolgens ben je de hele dag geen cent waard en treedt de zogenaamde waak-slaap fase in. Ongemerkt die 5 minuutjes pikken als niemand oplet...Het is eigenlijk psychisch : waarom zou je per se 8 uur moeten slapen? Volgens mij kun je beter 5 uur goed en diep slapen dan 8 uur licht. Probeer je dus ook geen zorgen te maken als je laat naar bed moet en de volgende dag vroeg eruit: houd de moed erin en denk aan die zeldzame momenten: herleef ze , koester ze en hervindt ze. Slaap inhalen kan altijd nog als je in een kist ligt te wachten tot de wormen je waardig genoeg vinden om een hapje van te nemen*. Het is daarna zo rustig, dat je nu zoveel mogelijk moet genieten van alles wat op je af komt. Slapen komt daarna wel, draag waardig uw wallen, ga eerbiedig om met die paar uurtjes slaap en geniet van het leven. Want wat nu als dit het paradijs is en de zogeheten door christenen genoemde hemel nu hier op deze wereld is... Dan baal je toch wel flink dat je daarop gewacht hebt! Leef :)

*Ik voel mij niet verantwoordelijk voor het veroorzaken van enigszins donkere kringen onder de ogen die geenszins te verhelpen zijn met een oogcreme.

Goed, de update heeft een tijdje op zich laten wachten: maar het wachten wordt beloond. Vandaag een blog over stemmen. Zoals bekend,zit ik dagen achter de telefoon bij het callcentre van de SVB vragen te beantwoorden over het mantelzorgcompliment. Een koptelefoon verbindt bij met de persoon aan de andere kant van de lijn en staat mij toe advies te geven aan de onwetenden, voornamelijk ouderen en mensen van zorginstellingen teisteren mij met vragen. Ik krijg op drukke dagen toch zo'n 50 a 60 telefoontjes per dag en vind mij nu in de positie een oordeel te vellen over 'stemmen'. Sommige mensen hebben extreem kinderlijke stemmetjes en roepen dan vervolgens al 60 jaar mantelzorger te zijn. Fout ingeschat dus. Daarbij zijn er ook verrookte stemmen, zachte stemmen, weeige stemmen en brommende stemmen. Stiekem maak je je een voorstelling van hoe de persoon aan de andere kant van de lijn eruit zal zien: jong/oud, verrimpeld/botox, hoog opgeleid/laag opgeleid en soms zelfs man/vrouw? Sommige mensen lijken bijzonder onaantrekkelijk over de telefoon, een avondje stappen of zelfs een beschuitje zit er niet. Het omgekeerde is ook waar: enigszins bekoorlijke mensen met een verschrikkelijke stem. Vooral op debattoernooien wordt dat duidelijk: je hoort en ziet mensen spreken, bidden dat ze hun mond houden is enigszins zinloos. Een debater zal namelijk nooit echt zijn mond houden en al helemaal niet als het zijn sprekersbeurt is. Als van het tweede geval sprake is (de enigszins bekoorlijke maar met vreselijke stem), heb je in ieder geval nog wat om naar te kijken. Maargoed de vraag is natuurlijk: hoeveel invloed heeft iemands stem op zijn love life, functioneren en mate van serieus genomen worden? Ik kan me voorstellen dat als een jongen een vreselijke stem heeft en je hem liever niet hoort praten, het een moeilijke zaak is als je echt verder met hem wil, of je moet natuurlijk op elegante wijze zijn mond snoeren (of onaardiger : zorgen dat hij met een mond vol tanden staat door enigszins pijnlijke waarheden die zijn moeder onlangs verkondigde, naar boven te halen). Dat is een tijdrovende bezigheid;) Misschien valt er wel aan te wennen,zolang de stem maar zinnige informatie weet te verspreiden. Even doorbijten dus. Het andere geval: mannen met een mooie stem, maar verder weinig bijzonders. Heel simpel: vooral laten gaan. (zonde van je tijd)