Omdat het dezer dagen vrij rustig is in het callcentre, besloot ik een boek mee te nemen om mijzelf te vermaken. Aangezien ik nog genoeg boeken thuis heb liggen die ik nog moet lezen en waar ik me ooit aan vergaloppeerd heb bij de slegte, selecteerde ik vanmorgen een boek van mijn nachtkastje om de dag mee door te komen. 'Een modelpaar' van Elisabeth Barille is het geworden. De achterkant van het boek schrijft deze francaise teveel eer aan: filosofie, levenswetenschap en een zogenaamd koele blik op een driehoeksrelatie zouden op een geweldige manier beschreven worden. 102 pagina's verder, geergerd door de clichematige huis-tuin- en keukenfilosofie* en de zogenaamd diepzinnige (hete) driehoeksrelatie. Het boek is ernstig oppervlakkig, gaat helemaal niet in op de persoonlijke beleveningen, bevat soms een bijna lege pagina met een Barille-wijsheid, die mijns inziens ook verzonnen kan zijn door een geestelijk vermoeide kleuter met een net iets hoger IQ dan de gemiddelde kleuter. Als je het mij vraagt, is dit een typisch verhaal voor in een slecht tijdschrift,welke ik graag lees in bad, maar dan ook alleen in bad, omdat ik andere geschriften liever niet nat laat worden. Typisch voorbeeld van weg-geef-boek wat op het volgende neerkomt: bij de eerst volgende verjaardag van een oppervlakkige vriendin draag je dit boek aan, vervolgens krabbbel je er een hartelijke groet onder en neem je op een fatsoenlijke manier afscheid van je miskoop. Je oppervlakkige vriendin zal het niet pogen te lezen en jij hoeft er niet meer tegen aan te kijken (2 vliegen in 1 klap)
*(door mij ook wel geschaard onder de eenzame zaterdagavondfilosofie waarin gothics hun kijk op het leven beschrijven en natuurlijk verkondingen dat de massa niet te vertrouwen is en dat moeten uitjanken voor de kroeg waar jij fatsoenlijk een drankje wil nuttigen en waar die zwartgalgige figuren ten eerste je uitzicht verpesten en ten tweede je ergernis opwekken door dergelijke gothische wijsheden over de straat te gooien)
No comments:
Post a Comment