Je ogen bijten

Ik kijk hem aan, ik verdrink in zijn ogen : letterlijk. Ik zie alleen nog die bruine vlekken, zijn iris, ik kijk zo naar binnen: zijn diepste gedachten komen bij mij binnen stromen. Ik hoor wat hij zegt en daarnaast wat hij denkt. Kwetsbaar, maar toch gesloten. De ogen zijn de weerspiegeling van de ziel,ik zie, voel en interpreteer.
Eigenlijk een eng idee dat mensen op die manier direct bij je naar binnen kunnen kijken, met het verlaten van die ene lichtstraal door je oogzenuw glippen ze mee naar binnen en keren ze je binnenste buiten. Er zijn maar weinig mensen die dat echt toelaten, een geraffineerde blik, maakt duidelijk dat je weinig te halen hebt in iemands ziel. Een ontwijkende blik maakt duidelijk dat er wat ergs op zijn ziel te vinden is. Een fetish voor het een of het ander, of de waarheid omtrent zijn gevoelens voor jou of een ander...
Neen, we laten liever niet teveel zien. Bang voor de ander, de oordelen, de confrontaties, de dingen waar je je voor schaamt... Toch kun je jezelf niet verstoppen: 1 oogopslag, + een observatie van je houding kan genoeg zijn voor een analyse op maat. Een kwestie van toneelspelen en zelfvertrouwen kunnen de analyse vertroebelen. Toch ben ik vaak bang dat mensen het alsnog zien :"Oh wat een leuk kado, bedankt" Terwijl je ogen stralen van teleurstelling of onverschilligheid. "ik ben niet boos op je" Nadat je een serieuse moordaanslag had geplanned om wraak te nemen na die rotactie..
Toch moet je niet bang zijn dat andere mensen je kunnen lezen. Dat kunnen ze namelijk niet, ookal werd dat in de eerste alinea gesuggereerd. Het blijft bij gissen, interpreteren en deels aanvoelen. Je kunt door je onzekerheid te verbergen mensen op het verkeerde spoor brengen, jij kunt uitstralen wat je wil. Dus laat je niet intimideren door de mensen om je heen die je diep aan kijken